Çiçek içinizin pasını alır, siler, temizler sizi. İyilikle güzellikle doldurur kalbinizi. Çiçekten kaldırınca gözlerinizi, dünya-insanlar-hayat nasıl parıldamaya başlar; nasıl memnun ve mesut kılar sizi. Damarda yürüyen kan hızlanır, adımlarınız hızlanır, bir oynak türkü gelip yüreğinizin başına konar, önünüze çıkan ilk ademoğlunu sarılıp öpeceğiniz gelir.
Mevsimler neler anlatır insanlara? Dünyanın ne menem bir şey olduğunu anlatır. Başlangıç ve sonu fısıldar. İyiliği ve güzelliği mırıldanır. Hayatı ve ölümü ifşa eder. İşlerinin, aşklarının, alacak-vereceklerinin, ihtiraslarının peşinde kendini kaybedip koşanlara seslenir. Eeey!... Ademoğlu!... Dur biraz. Biraz nefes al. Etrafına bak. N’oluyor. Nedir derdin diye sorar.