Tiksinti duydu birden adamlardan ve herkesten.
Herkesten tiksinince de yalnızlık büyüdü içinde. Yalnızlık büyüyünce anlam kayboldu. Yalnızlık boşluğa arkadaştı. Herkes kendisiyle dolduruyordu anlamsızlığın yarattığı boşluğu ya da tersi, boşluğun yarattığı anlamsızlığı, her neyse işte.
Sayfa 185 - Can Sanat Yayınları, 6. Basım, Mayıs 2014, İstanbul.·Kitabı okudu