Yasir
@Existansiyalist
Yanılmak ve hayal kurmak cesareti göster
Ölmekte olan babanızı izlerken en ağır şeylerden biri, o an elinizden gelenin en iyisini yapıp yapmadığınıza dair suçluluk
duygusudur
Hastanın yanına uzanmakta, onun yatay dünyasına dahil olmakta doğal,içten gelen bir dayanışma var. Sağlıklı kişinin daima yukarıdan bakan (üstten bakan her bakış az çok otoriterdir)
Görünüşe göre her ölümden sonra, her doğumdan sonra olduğu
gibi, dünya yeniden başlıyor. Öyle olaylardan sonra kişisel
takvimimiz değişiyor ve yeni çağlar açılıyor. Şöyle demeye başlıyorsunuz
- a, bu babam ölmeden önceydi. Ya da - babam hayattayken.
Ya da - iki yıl sonra . . . Kızım doğduktan sonra da böyle
olmuştu. Dünya aniden ikiye bölünmüştü - yeni (çocuğa ait)
çağdan önce ve sonra.
Diriliş Fikri’nin botanik’ten doğan bir fikir olduğunu düşünüyorum. Alegorinin somut kısmı buradan geliyor. Çıkış noktası burası Ölümsüzlükte de bir botanik kavramıdır Evrimin daha ilkel aşaması olarak gördüğümüz tüm bitkiler aslında bizim bildiklerimizden bir mucize fazlasını bilir. İçlerinden bizden bir süper güç fazlasını taşırlar onlar yeniden hayata dönebilecek şekilde ölmeyi bilirler.
İnsanın boyun eğmeyeceği ağır yazgı yoktur. diye yazmış yeter ki hayatta kalsın