Gençlikten kaynaklanan birbirine zıt güçlerin kendisini çekiştirip hırpaladığını hissediyordur: Her gün bir uçtan diğer uca savrulunur; yumuşatan serte, şiirselden kabaya. Ve tabii burada şu soruyla karşılaşıyoruz: Zorlandığı konularda ona nasıl yardımcı olabilirim? Ona güvenli bir ortam sunup sevildiğini hissetmesini sağlayabilirim ama dünyayla tek başına yüzleşmeli. Bu işler böylesine acımasız işte. Geyikler için bile.
"Baba, sen gittin, seni tanıyamadım, kendimi yalnız hissediyorum, ben kendimi hep yalnız hissettim, herkesi kendimden uzak tutuyorum çünkü ben de herkes gibi salağın tekiyim. Kimse beni tanımıyor. Korkarım, yaşadığım sürece de tanımayacak."