Bir şekilde her birimiz hayatımıza devam ediyoruz diye düşündüm. Ne kadar büyük ve ciddi bir kayıp yaşasak da, ne denli önemli bir şey elimizden alınmış olsa da ya da sadece üzerimizdeki deri aynı kalıp kendimiz tamamıyla farklı bir insana dönüşmüş olsak da, sessizce yaşamımızı sürdürüyoruz. Bizim için belirlenmiş zamanın sonuna doğru gittikçe yaklaşıyor, ardımızda bıraktığımız zaman dilimi uzaklaşıp kaybolurken ona da veda ediyoruz.
Yaşadığımız dünyada "bildiğimiz" ve "bilmediğimiz" şeyler aslında siyam ikizler gibidir. Kaderin ipiyle bağlanmışlardır, birbirlerinden ayrılamazlar, kaotik bir varoluşları vardır.
Dünya garip bir yer değil mi? Elbise dolabına sığmayacak kadar kıyafeti olan insanlar da var; benim gibi çoraplarının tekinin diğerinden farklı olduğunu gizlemeye çalışan insanlar da.