Âhiret öyle yakın seyredilen manzarada,
O kadar komşu ki dünyaya duvar yok arada,
Geçer insan bir adım atsa birinden birine,
Kavuşur karşıda kaybettiği bir sevdiğine.
Bu sükûnette karıştıkça karanlıkla ışık, Yürüyor,durmadan, insan ve hayâlet karışık;
Kimi gökten, kimi yerden üşüşüp her kapıya,
Giriyor, birbiri ardınca, ilâhî yapıya.
Hayatımıza son iki yüz yıl içinde o kadar fazla müdahale edildi ki, hiç bir şeyin uzun bir süre devam etmesi mümkün değil. Her zaman, her şeye yeniden başlamak mecburiyetindeyiz. Tepeleri aşmak yerine, hep düştüğümüz çukurlardan çıkabilmek için debeleniyoruz.