Nietzsche’den Salome’ye
ANLADIM...
Öyle bir hayat yaşıyorum ki,
Cenneti de gördüm, cehennemi de
Öyle bir aşk yaşadım ki
Tutkuyu da gördüm, pes etmeyi de
Bazıları seyrederken hayati en önden
Kendime bir sahne buldum oynadım
Öyle bir rol vermişler ki
Okudum okudum anlamadım.
Kendi kendime konuştum bazen evimde
Hem kızdım hem güldüm halime
Sonra dedim ki ‘ söz ver kendine ‘
Denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin
Sevilmek istiyorsan, önce sevmeyi bileceksin
Uçmayı seviyorsan, düşmeyi de bileceksin
Korkarak yaşıyorsan, yalnızca hayatı seyredersin
Öyle bir hayat yaşadım ki, son yolculukları erken tanıdım
Öyle çok değerliymiş ki zaman
Hep acele etmem bundandı.
"Yoksa benim gözden kaçırdığım anlamadığım bir şey mi var?" diyordum arada bir kendime."Bu umutsuzluk halinin insanlara özgü bir şey olması mümkün değil." Sorularımın yanıtlarını insanların edindiği tüm bilgilerde arıyordum. Hem de azap verecek bir şekilde uzun uzun arıyordum, boş bir meraktan değil,rahat rahat değil, acı verici bir şekilde inatla, günler ,geceler boyu arıyordum... ölüm döşeğindeki bir insanın kurtuluşu araması gibi arıyordum... ve hiçbir şey bulamıyordum.