“Belki eğitim birliğinde, testislerimizi inceleyen doktor, “İki saat boyunca bir silahla, üç bin kez yalnız kalabilir misin?” diye sorsaydı, her şey farklı olabilirdi.
“Hayır” diyebilirdik.
“Sanmıyorum” diyebilirdik.
“Bilmiyorum” diyebilirdik.
“Peki ya sen kalabilir misin?” diye sorabilirdik.
Ama öyle olmadı.”
“Biz, tüfek mahkûmuyduk. Bu yüzden deliriyorduk. Alışık değildik. Bir silahla bu kadar yalnız kalmaya alışık değildik. Doğalı yirmi yıl olmuş ve alışmaya vaktimiz olmamıştı. Yirmi bir yaşında İstanbul’u fetheden adamla kesinlikle ilgilenmiyorduk. İstanbul fazla uzaktı. Alışık değildik yalnızlığa.”
“Yeniden doğmak, ölümden sonra hayat, sonsuz bir ruh. Çocukça bütün bunlar. Ölümden sonra hayatta kalan hiçbir şey yoktur. Beden, insan zihninin organik düzeneğidir. Çalışıyorsa, hayattaysa düşünce üretir. Beyindeki elektrik akışının sona ermesiyle ne ruh kalır ne de zihin. Nasıl bir akü, elektriğin kendisi olduğunu iddia edemezse, insan da enerjinin kaynağı olduğundan söz edemez.”
“Büyüyünce ne olacaksın, küçük çocuk?
Öleceğim, AQ! Geberip gideceğim!
Doğru cevap, geçtin sınıfı.”
“Nöbet kulesindeydim. Gece nöbeti. Doldur-boşaltın yanındaki duvara çivilenmiş termometreye göre soğukluk, eksi yirmi altıydı. Buralardaki termometreler sıcaklık göstermez. Nöbet kulesine girdikten kaç dakika sonra zıplamaya başlayacağını, kaç dakika sonra da ölmeye başlayacağını söylerler. Kışlanın tek ankesörlü telefonunun, su tesisatının ve prizlerin ne zaman donacağını söylerler. Kulaklarının ne zaman çatlayacağını, ayaklarının ne zaman parçalanacağını söylerler. Biz de dinleriz. Dinler ve korkarız. Soğuk içinde kalır diye yumruğumuzu sıkmaya bile korkarız.”