Eylül Beren
@Eyllberen
ilk emri yerine getiriyor.
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Bazı kitaplar vardır; edebî değeriyle değil, hayatımızdaki yeriyle hatırlanır. Benim için Lütfi Gülşen'in bu kitabı da tam olarak böyle bir kitap. Henüz birinci sınıfa yeni başlamışken, yazarı okulumuza imza gününe gelmişti. Yanlış hatırlamıyorsam kitabı da o gün almıştım. Bugün dönüp baktığımda kitabın olay örgüsünü, karakterlerini ya da anlatım tekniğini uzun uzun değerlendiremem. Ama şunu çok iyi hatırlıyorum: O kitabı sayısız kez okumuştum. Belki onlarca, belki yüzlerce kez. Hatta öyle ki içindeki hikâyeleri ezbere bilir, karşıma çıkan herkese anlatırdım. Anneannemi ve dedemi oturtup kitaptan bir hikâyeyi onlara okuduğumu bile hatırlıyorum. Bir kitabın başarısı bazen eleştirmenleri etkilemesinde değil, bir çocuğun dünyasında kendine yer açabilmesindedir. Aradan yıllar geçmiş olmasına rağmen hâlâ onu hatırlıyorsam, demek ki o küçük yaşlardaki hayal gücüme dokunmayı başarmış. Bugün kitabın kendisinden çok, bana yaşattığı heyecanı ve okuma sevgisini hatırlıyorum. Belki de bir çocuk kitabı için bundan daha büyük bir başarı yoktur.
Dramatik Şair Evlenmesi.
Stefan Zweig'in bütün eserlerini büyük bir heyecanla okuyan biri olarak Rahel Tanrı'yla Hesaplaşıyor beni en çok şaşırtan kitabı oldu. Hatta kitabın kapağını kapattığımda aklımdan geçen ilk şey şuydu: "Bunu bana isimsiz verseler Zweig yazdı demezdim." Çünkü burada alıştığım Zweig yoktu. Ne Yakıcı Sır'daki o ince psikoloji, ne Bir Kalbin Çöküşü'ndeki o insan ruhunu didik didik eden anlatım, ne de Olağanüstü Bir Gece'deki o sarsıcı dönüşüm hissi...
Bu kitap bana daha çok Victor Hugo'nun ya da Jack London'ın kaleminden çıkmış gibi geldi. Fikirlerin, inancın ve tartışmaların ön planda olduğu; karakterlerden çok meselenin konuştuğu bir metin. En çok da çıkış noktasını garipsedim. Bir insanın Tanrı'yla hesaplaşmasını okumak ilgi çekici bir fikir olabilir ama burada anlatılanlar beni duygusal olarak yakalayamadı. Oysa Zweig'i Zweig yapan şey tam da budur. İnsan ruhunun en karanlık, en kırılgan köşelerine girer ve sizi karakterle birlikte yaşatır. Burada ise karakterleri değil, fikirleri takip ettiğimi hissettim.
