Eylül Türk
@EylulTurk
"Hiçbir şey insan kadar yükselemez ve onun kadar da alçalamaz."
Hölderlin
...
#51021262
Şu anda okuduğu kitaplar
It lies in giving. One should give what one can relinquish or the abundance that makes one suffer. Otherwise one gives according to the principle of the do ut des.The joy I have intentionally given to the other obliges the other to provide a gift in return. Your own overflowing joy never obliges the other.
(İşin özü, vermektir. Kişi, vazgeçebileceği şeyi ya da kendisine acı veren fazlalığı vermelidir. Aksi takdirde, “do ut des” ilkesine göre vermiş olur. Karşı tarafa kasıtlı olarak verdiğim sevinç, onu karşılığında bir hediye vermeye mecbur kılar. Kendi içinden taşan sevgin ise karşı tarafı asla mecbur kılmaz.)
Reklam
Gold is no master out of its own will and yet it rules the whole, despised and greedily demanded, an inexorable ruler. It lies and waits. He who sees it longs for it. Gold does not follow one around. It lies silently, with a brightly gleaming countenance, self-sufficient, a king that needs no proof of its power. Everyone seeks after it, few find it, but even the smallest piece is highly esteemed. It neither gives nor squanders itself. Everyone takes it where he finds it, and anxiously ensures that he doesn't lose the smallest part of it. Everyone denies that he depends on it, and yet he secretly stretches out his hand longingly toward it. Must gold prove its necessity? It is proven through the longing of men. Ask it: who takes me? He who takes it, has it. Gold does not stir. It sleeps and shines. Its brilliance confuses the senses. Without a word, it promises everything that men deem desirable. It ruins those to be ruined and helps those on the rise to ascend.
(Altın, kendi iradesiyle efendi değildir; yine de her şeye hükmeder; hor görülür ve açgözlülükle talep edilir; merhametsiz bir hükümdardır. Orada yatıp bekler. Onu gören kişi ona özlem duyar. Altın insanın peşinden koşmaz. Sessizce, parlak bir yüzle, kendine yeten, gücünün kanıtlanmasına gerek duymayan bir kral gibi yatmaktadır. Herkes onu arar, çok azı bulur, ama en küçük parçası bile son derece değerlidir. Ne verir ne de israf eder. Herkes onu bulduğu yerde alır ve en ufak bir parçasını bile kaybetmemek için endişeyle özen gösterir. Herkes ona bağımlı olduğunu inkar eder, ama yine de gizlice elini özlemle ona doğru uzatır. Altının gerekliliğini kanıtlaması mı gerekir? Bu, insanların özlemiyle kanıtlanmıştır. Ona sorun: “Beni kim alır?” Onu alan, ona sahip olur. Altın kıpırdamaz. Uykuya dalar ve parlar. Işığı
I have laid hands on you again—banal and pathological and frantic and divine, my written unconscious! You have forced me to my knees again! Here I am, say what you have to say!
“This saying is silent like the gentle wind in the leaves.”
Can you construe it for me, you astonishing being?
“The greatest comes to the smallest.”
( Elimi yeniden sana uzattım, sıradan, patolojik, çılgın ve ilahi yazıyla yazılmış olan bilinçdışım! Beni yeniden dizlerimin üzerine çöktürdün! İşte buradayım; söyleyeceklerini söyle!
“Bu söz, yapraklar arasından esen hafif rüzgâr gibi sessizdir.”
Ey beni şaşkına çeviren; Bunu benim için yorumlayabilir misin?
“En büyük olan, en küçüğe gelir.” )
Our torment is of a noble kind— others don’t see it.
(Çektiğimiz ıstırap asil bir ıstıraptır — başkaları bunu göremez.)
Madness is the most acceptable of all evils; it is misunderstood.
( Delilik tüm kötülüklerin en kabul edilebilir olanıdır; yanlış anlaşılır.)
Reklam