Eylül cankara
@Eylulcankara
İçte tutulan gözyaşları akıtılanlardan daha acıtıcıdır.
~Stefan Zweig
Şu anda okuduğu kitaplar
Her geçen yıl ve geçmişe dayalı izler , bu günlerde bütün şehri sarmış bir hissizlik var sanki , bir tek ben de olan bir şey değil sanki herkesin içinde bir burukluk bir hissizlik abidesi yakıp kavuruyor insanları . Başta sevenlerim olmak üzere günden güne çöküşümü konuşmaktayız lakin bu çöküş benim için bir dezavantajdan ziyade daha çok olgunluğa atılan bir adım
gibi geliyor aslında , belkide bu kast ettiğim şeyden ap ayrı bir şeydir , içten içe bitiyorumdur ama bu denli düşünüyorumdur , öyle ıssız sakin ki etrafım bir o kadar yalnız bir o kadarda sessizliğin vermiş olduğu hafif uğultular , sessizlik yalnızlığımıza akraba diyebiliriz aslında bir birleriyle çok bağlantılı iki kelime , yalnızlığın vermiş olduğu bir durgunluk var üstümüzde bir yandan hissizleştiğini zanneden bir nesil oysaki hissizleşmekten ziyade her geçen gün duruluyor gibiyiz bir nevi yaşam enerjimizin azalması olabilir , bu konu hakkında net bir şey söylemek pek doğru olmaz.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Hissiz yaşamEdebiyat
Şu günlerde içimi kavuran bir his var , ama hissi tam olarak tanımlayamıyorum , o his öyle bir his ki nefes aldığım her dakika mutsuzluk beni ele geçiriyor . Tükenmiş hissediyorum kendimi en içten duygularımla yazıyorum bu mısraları , ne için yaşıyorum bilmiyorum ama ne için yaşamayacağım biliyorum , son günlerde aklımdan çıkmayan bu ölüm hissi o kadar ağır ki , sanki bir şeyleri hissediyorum etrafımdaki insanlara ya da beni etkileyen bir şey olacak , hislerim beni mutsuz ediyor olabilir ama bir o kadar da beni doğru kararlar almamı sağlıyor . Günümüzde saf sevgi yok inanmıyorum , belli bir zamandan sonra o sevginin şekli ve boyutu değişiyor . Çocukken öyle içten severdi ki abilerim beni o sevgiyi yıllardır hissetmiyorum , annemin verdiği sevgi beni ayakta tutuyor ama yaralarımı kapatamıyor , öyle paramparçayım ki kimsenin bana yararı yok , eğer kendime saygım olmazsa kimsenin bana saygısı olmaz , öğrendiğim şeylerden biri ise sevginin fazlası bencilliği doğurur, insanlar sevgi gördüğü kişiden hep daha fazlasını istemeye başlar , bu arzuların sonu gelmemeye başlar .Her şey o kadar farklı ki tanıdığımı sandığım insanları hiç tanımadığımı fark ettim , sadece ambalajlı açmışım oysa içine bakmadan hayaller kurmuşum , bu beni çok yıprattı . Bir de güveninizin yıkılması var ya o en ağırı , hiç beklemediğin insanlardan beklemediğin tavırları almak çok etkiliyor ne yazık ki , evet beni üzüyor olabilir , çok fazla insana değer verdim onların özel günlerini hep aklıma tutmaya çalışırdım ya da bir yerlere kesinlikle yazardım , değer verdiğim insanlardan karşılık alamamak beni hissizleştirdi , öyle hissizleştim ki artık yüzümde ki tebessüm gerçek mi değil mi ben artık onu bile hissedemiyorum.