Fakirlikle sefilliği bir- birinden ayırmamız lazım. Sefil insanın kaybedecek bir şeyi kal- mamıştır. Yaşamaktan başka bir düşüncesi yoktur. Utanmayı bile unutmuştur. Ancak fakir insan öyle değildir. Çarşıda dolaşırken, sokakta yürürken, evine girerken yanından geçen insanlara ürkek ürkek bakar.