ED
@Ezgidskn
"Dünya'nın son gününde; olduğun kişi, olabileceğin kişiyle tanışacak."
MKÜ/Siyaset Bilimi
Antakya
52 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
"KENDİ YILDIZINI YARATACAK GÜCÜN VAR MI?"
Zerdüşt bir dağa çekilir ve sonra tekrar insanlara döner.
Ama insanlara söylemek istedikleri öyle derin, öyle yabancı gelir ki…
Bu kitap, sadece felsefe değil; bir ruh yolculuğu.
Bazı sayfalar öfkelendiriyor, bazılarıysa gözünü boşluğa dikmeni sağlıyor.
“İnsan, aşılması gereken bir varlıktır.”
İnsan kendini tekrar yaratmalı, kendi içinden çıkmalı diyor Nietzsche.
Nietzsche’ye göre insan, son durak değil.
Zerdüşt’ün en büyük çağrısı, “üstinsan”a:
Kendi değerlerini kendisi yaratan, içsel olarak özgür ve anlamını dışarıda değil kendi içinde bulan insan.
Doğrusunu söylemek gerekirse; bir önyargıyla başlamıştım Nietszche okumaya. Okurken beni içine çekeceğini ve onun hakkında müthiş bir merak duyacacağımı bilmiyordum. Nietszche hakkında okumalar, araştırmalar yapmaya başladım ve diğer kitapları da artık okunacaklar listemde diyebilirim.
Kendini sorgulamak isteyenler için, hem tehlikeli hem de büyüleyici bir kitap.
Ve belki de Zerdüşt’ün dediği gibi,
“Yaşamın anlamı, kendi anlamını yaratmaktır."
Reklam
7/10
Seneler önce okuduğum bir kitap olmasına rağmen, bugün Youtube'ta müzikaline denk geldiğim için, tekrar hatırladım ve hakkında bir şeyler anlatmak istedim. Benim en çok etkilendiğim eserler arasındadır bu. Pek spoiler vermeyeceğim. Kitabın hissettirdiklerini yazdığım, öyle bir içimden geldi yazısı bu ve eğer okumadıysanız mutlaka okuyunuz diyerek başlıyorum:
Victor Hugo’nun Notre Dame’ın Kamburu, sadece bir aşk hikâyesi değildir. Bu roman, güzelliğin ve çirkinliğin, adaletin ve zulmün, kalabalığın ortasında yalnız kalmanın en derin anlatımlarından biridir. Hugo, Quasimodo’nun kırık bedeninde saklı olan saf kalbi, Esmeralda’nın zarif dansında gizli olan acıyı ve Paris’in taş sokaklarında yankılanan adaletsizliği öyle ustalıkla işlemiş ki, her sayfada hem gözlerimizle hem kalbimizle görürüz olanı biteni.
Kitabı bitirdiğinizde Quasimodo’yu ya da Esmeralda’yı hatırlamıyorsunuz. Sadece bir his kalıyor içinizde:Bazen en çok acı çekenlerin sesi çıkmıyor, ama onların yaşadıkları içten içe insanı sarıyor. Notre Dame’ın Kamburu, bir yandan kalabalıkların içindeki yalnızlığı anlatıyor, bir yandan da bağlılık, kayıplar ve sessiz fedakârlık üzerine düşündürüyor. Hikâyeden geriye kalan, kelimelere dökülmesi zor bir ağırlık belki… ama bir o kadar da dokunan, insana insanlığını hatırlatan bir şey.
Güzellik uğruna ruhunu feda eden adam! SPOİLER İÇERİR!Edebiyat
Oscar Wilde'ın tek romanı olma özelliğine sahip Dorian Gray'in Portresi, döneminde sansüre uğramış hatta bir süre yasaklanmış bir eserdir. Benim için, bitirdikten sonra etkisinin devam ettiği bir kitap oldu. Sanırım ara ara küçük ipuçları vereceğim kitap ile ilgili, hoş görün lütfen.
Bir süre öncesine kadar benim de üzerine düşündüğüm; gençliğimin zamanla kaybolacağı düşüncesi eminim yaş grubumdaki herkesin muzdarip olduğu bir durum. Fakat Dorian Gray'in Portresinde bunun diğer yüzüyle karşılaşıyoruz. Evet, genç ve güzel kalmak belki de dilek hakkımız olursa ilk isteyeceğimiz şeydir. Dorian bu dilek hakkını kullandı ve isteği gerçekleşti. Herkesin hayran olduğu güzelliğini yansıtan portresi ile yer değiştirdi. Hayatı boyunca güzelliğini asla kaybetmeyecek ve yaptığı korkunç kötülüklerin vicdani yükü yüzünde tek bir kırışıklık bile oluşturmayacaktı. Kulağa ne hoş geliyor değil mi? Dileklerimiz sizce gerçekten istediğimiz şeyler mi? Yoksa gerçekleştiği zaman bizi hüsrana uğratacak yaşamlar mı? Bunun bir örneğine bu kitapta şahit oldum.
Benim bazı sayfalar da okumayı durdurup düşünmemi gerektiren cümleler ile dolu bir eserdi. Zaman zaman Lord Henry'nin ortaya attığı fikirlere öfkelensem de, katıldığım bazı fikirlerinin olmasına da şaşırdım ( eh bir kaç tane) Lord Henry'nin de Dorian'ın üzerindeki büyük etkisi genci içsel bir dönüşüme hızlıca itti diyebilirim. Hiç yaşlanmayan ama ruhu kapkara olan Dorian ömür boyu genç kalmayı garantilemişti ama bu durum beklediği huzuru, mutluluğu ona getirmemişti. Haz peşinde olmak uğruna yaptığı hataların korkunç yansıması portresine öyle bir işlemişti ki! Betimlenirken benim de aklımda korkunç bir portre canlandı haliyle.
Karakterin gözümüzün önünde dönüşüme uğraması, bu sürecin çok akıcı bir dil ile aktarılması, kendi