"İlk yüzümden aşağı damladığında fark ediyorum gözyaşlarımı. Bizi komaya sokma kararı, iki yakın arkadaşımın ölümüne sebep oldu. Onlarla geçirdiğim tek bir ânı bile hatırlamasam da hissettiğim kayıp hissi dayanılmaz. Yakında onlara katılacağım. Eve dönüş yok. Ben de burada öleceğim. Ama onların aksine, ben yapayalnız öleceğim."
Ufacık suratlarına baktım. Otuz sene içinde kırıklarının başına olacaklardı. Ceremesini onlar çekecekti. Ve bu kolay geçmeyecekti. Bu çocuklar mutlu bir dünyada yetişip ardından apolaliptik bir kâbusun ortasında kalacaklardır.
Altıncı Soy Tükenişi'ni görecek nesil onlar olacaktı.
Midemde bir ağrı hissetim. Çocuklarla dolu bir odaya bakıyordum. Mutlu çocuklarla. Ve bu çocukların bir kısmının bir gün açlıktan ölme ihtimalleri yadsınamayacak kadardır...