Zira tanrıların ve insanların hakkı için,
kim birisini sevmeden ve birisi tarafından sevilmeden, para içinde yüzdüğü her şeye bolca sahip olduğu bir yaşam ister?
Dostuyla karşılıklı iyi niyet içinde huzur bulmayan birinin yaşamı gerçekten yaşam olabilir mi? Kendinle konuşur gibi her şeyi konuşmayı göze alabileceğin bir dostun
olmasından daha tatlı ne var? Senin kadar sevinecek biri olmasa, iyi günlerinin anlamı olur muydu? Kuşkusuz senden daha
fazla üzülen birisi olmasa kötü günlere katlanmak zor olurdu
Akrabalıktan kaynaklanan iyi niyet yitirilebilirse de, dostluktan kaynaklanan
iyi niyet yitirilemez. İyi niyet ortadan kalkınca dostluk adı da yitirilir, ama akrabalık kalır.
Ben öldüğü için Scipio'nun başına bir kötülük geldiğini düşünmüyorum. Kaldı ki onun başına bir kötülük gelmiş olsa, benim de gelmiş demektir, oysa insanın kendi sıkıntılarından ötürü cidden endişeye kapılması, dostunu değil kendi kendisini sevdiğinin göstergesidir.