Rüyam Uslu
@FRYM
37 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
KARLAR ÜLKESİ – YASUNARİ KAWABATA
Japon edebiyatında kadın erkek ilişkilerini anlatan hikâyelere bayılıyorum. Farklı bir kültür olduğunu o kadar iyi hissettiriyor ki. Tanizaki de böyledir ( Anahtar), öneririrm.
Tutkulu, takıntılı aşklar. Asla itiraf etmeden, fazla gurur ve kibirle ama aşırı saygı dolu. Uzakdoğunun en yoğun anlatığı duygu saygı ve onur sanırım. Bu ikisini aşırı konu ediyorlar.
Shimamura bir geyşayla birliktedir. Evli olmasına rağmen bir kış kentinde onunla buluşur. Aralarındaki ‘’şey’’ ilişki midir? Ama kesinlikle ‘’boşuna’’dır. Kitabın birkaç yerinde boşuna tutulan günlükler, boşuna kurulan ilişkiler, boşuna sevgi… Mirasyedi Shimamura her şeyi boşuna bulur ve yaşar. Geyşa Komako çocukluktan nişanlandığı Yukio ve sevgilisiyle (Yoko) birlikte yaşar. Hatta sevgilisi olan nişanlıya bakmak için geyşalık yapar.
Yer isimleri ve zamanı anlatan sözcükler çok ilginçti. Karlar ülkesi, sonbahar kızıllığı mevsimi, il sınırı dağları… fantastik edebiyattaki isimlendirmeler gibi.
Kolay okunuyor, üslup güzel, konu ilginç. Tam Japon işi.
''- O oğlanın ömrüyle ilgili son sayfaya kendini yazabilmek için git.
-Hayır, bir insanın ölüşünü görmek istemiyorum.
Bu, kulağa soğuk bir kalpsizlik ya da sıcacık bir tutku gibi gelebilirdi, Shimamura hangisi olduğuna karar veremiyordu.''
KAHRAMANIN SONSUZ YOLCULUĞU – JOSEPH CAMPBELL
Öncelikle elli günde okuduğum gerçek değildir. Kimse korkmamalı kitaptan. Taşınma sürecindeydim ve süre uzadı. Aslında on beş yirmi günde okunabilir bir kitap.
Geçmişten şimdiye kahramanın başından geçenlerin tüm toplumlarda, kültürlerde, zamandan bağımsız ‘’aynı’’ olduğunu kanıtlamaya çalışan bir tezi var kitabın. Bu tezi sonsuz örnekle kanıtlıyor. Öyle güzel mitolojik hikâyelerle destekliyor ki savını, kaptırıp gidiyorsunuz bazen konudan dışarıya. Tabii okurken aklıma bol bol okuduğum kitaplar, izlediğim filmler geldi. Hatta hayatın içinden insanlar… Dolayısıyla şöyle bir amaçla da okudum: Bir gün bir kitap yazacak olursam ‘’kahramanın (insan) ‘’ başından bunlar geçmeli. Tam bir senaryo yazım adımları gibi( konu olarak)
Kitabın sonunda anlıyoruz ki hâlâ başımızdan benzer şeyler geçiyor. Bir yola çıkıyoruz, karşı taraftan red cevabı alıyoruz, birden bir şekilde her şey yoluna giriyor, zorlukları aşıyoruz, buna rağmen dibe batıyoruz, sınavlar veriyoruz, karşımıza kadın ve/veya erkek çıkıyor, ailemizin onayını alıp başarıya ulaşıyoruz. Yol hep aynı… Eski hikâyelerde bile…Tüm kültürlerde… Bu ‘’aynılığı’’ okumak çok hoşuma gitti. Düşündürdü elbette: Her çağda o çağın gerekliliği neyse parçadan bütüne insanlığın hikâyesi de o olmuş.
İyi ki okumuşum. Aslında şöyle demeliyim: İyi ki yarım bırakmamışım.
