"Franz Kafka yokuşları çok severdi.Her tür yokuş hoşuna giderdi .Sarp yokuşları ortasında inşa edilmiş evlere bakmayı severdi.Yol kenarına oturup saatlerce evlere öylece bakar dururdu, gözünü ayırmadan.Hiç bıkmadan,boynunu bir yana eğip doğrultarak bakardı.Tuhaf bir adamdı"
«İnsanlık öldü mü?» dedim.
«Yok,» dedi, «ölmedi, ölmedi ama, bir şeyler oldu, başka bir yerlerde sıkıştı kaldı herhalde?
...
"İşte kuşlar da gitti."
"Giderler, aldırma."
...
Kuşlar unutkan olurlar. Geri gelecekler....
...
Niye böylesine insanlar insanlığı unuttular?
...
Eskiden insanlar iyiydi...
...
Şehir insanla dolu, karınca gibi kaynaşıyorlar, o karınca gibi kaynaşanlar... Saklanmışlar kendi içlerine, burunlarının ucunu görmüyorlar. Saklanmışlar, yumulmuşlar kendi karanlıklarına.
...
Belki bir yerlerde, bir köşelerde kuş alıp salıverecek kadar yüreği yufka birkaç insan kalmıştır, kim bilir belki.