Zehra
@F_Z_D
42 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
“İlk hikâyem arzuhalime, arzuhal yazdırmaya gelen bir adamın hikâyesiydi. Anlattığı hikâye korkunçtu; hemen arzuhali kapattım “Gel, eve geçelim” dedim. On beş gün boyunca o anlattı, ben de daktiloyla yazdım; tam 500 sayfa yazmışım.
Jandarmalar beni almaya geldiğinde, o hikâyenin yazılı olduğu sayfaları da aldılar. Sonra, çok sonra duydum; jandarmalar o sayfaları sobada yakmış…
Isınmak için yakmışlar…Tek yandığım bu.”
(Yaşar Kemal, 1997).
Puan vermedi·150 syf.·
2025 12. kitabı
Bugün ekranlara yansıyan görüntülerde; ablukayı kırmaya çalışan cesaretlileri, çocuklara ulaşsın diye denize bırakılan çikolata ve oyuncakları, yok edilmek istenen bir ülkeyi ve tüm kimliklerini geride bırakarak yalnızca insan kalabilenlerin yardım mücadelelerini izliyoruz. Bir film olsaydı, “Senaryosu abartılı, inandırıcı değil” derdik. Çünkü kim inanır ki, 21. yüzyılda insanlık çocukların açlıktan ve zulümden ölmelerini sessizce seyretsin? Oysa bu bir kurgu değil; acı ve çıplak bir gerçek.
Bu çağda her şey canlı, insan hariç.
Ve unutulmamalıdır ki hak hiçbir zaman yerde kalmaz; zulüm baki olmaz. Tarih boyunca nice zalim ve zulüm gelip geçti, hepsi adaletin terazisinde yok olup gitti. Bugün de öyle olacak: İlahi adalet er ya da geç tecelli edecek, hak sahibi hakkını mutlaka alacaktır.