Dilimde söylenmeyi bekleyen birçok kelime var. Konuşmaya başlasaydım nereden başlayacağımı bile bilmiyordum. Sanki düşüncelerimin içinde kaybolmuşum gibi. Hala kendimden epey uzağım, iyi giden şeylerin bir anda mahvolmasına alışığım. Artık hiçbir şeyi güzelleştirmeye çalışmıyorum çünkü güzelleştirmeye çalıştığım her şeyin sonunda bir hiç olduğu ortaya çıktı. Artık bazı şeyler zor geliyor, en ufak bir sorun bile yorucu oluyor ve her şey yavaş yavaş anlamını yitirirken, yapabileceğim tek şey bir köşeye oturup olup biteni izlemek.