Fadime zeybek
@Fadimezey

Öğretmen
İzmir
26 okur puanı
Ağustos 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ve güz geldi Ömür Hanım’la tanıdığım bu yazar hem Yozgatlı hem de soyadı babannemle aynı. Muhtemelen hiç tanışmadığım bir akrabam. Bu yüzden kan çekti sanırım. Ve diğer kitaplarını okumakla geç kalmışım gibi hissettirdi. 1. Yi okumadan 2. Yle başladım olsun. Tersten giderim bende. Anlaşılması zor bir kitap değil. Başlıklar altında yazılardan oluşuyor kitap.
Farklı yazarlardan, karikatüristlerden, dünya düşünürlerinden ve anılarından yaptığı alıntılarla anlatımı zengin ve akılda kalıcı. ilgimi çekmeyen başlıklarda bile kendi payıma birkaç cümle çıkarabildim diyebilirim. Dünya görüşüne, siyasi düşüncelere , kültür ve sanat anlayışına önemli katkıları var . Hayattan çıkardığı dersleri de bize zahmet ettirmeden çok güzel anlatıp yol göstermiş okuyucuya yazarımız.
Sadece atlas kelimesini çok fazla kullandığını farkettim. Nedenini merak etmiyor değilim
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
NEMEÇEK (büyük harflerle)
Kitabın konusu , işlenişi müthiş. Kahramanlar efsane. Ama çevirisinden midir bilmem akmadı bir türlü. Okuduğum bazı bölümlerde kendimi kitaptan kopmuşken buldum. Ben bunu biraz anlatıma ve çeviriye bağladım açıkçası.
200 sf kitap ne kadar bitirme beni diye baktıysa gözümün içine o kadar erteledim okumayı. Sonu merak ettiğim için okudum diyebilirim.
Her şeye rağmen NEMEÇEK, adını baştan sona büyük harflerle yazıyorum. Minik kalbinin onuru kırılmasın. Sen gerçek bir KAHRAMANSIN güzel çocuk.
Kitap çocuk kalbinin nasıl masum , tertemiz olduğunu tekrar gözler önüne sermiş. Savaşte bile kendilerine aykırı davranmadıkları, kimsenin onurunu kırmadıkları, nasıl büyük adam gibi kararlar verdikleri , hele rütbeleri çok hoşuma gitti. Düşmanlarını bile alaya almadan selamlamaları bu çocukların nasıl güzel olduğunu anlatıyor bir kere. Kendi çocukluğuma gittim geldim çoğu kez. Mahalleler arası nasıl kavgalar ettiğimiz, bizim mahalleden değilse nasıl düşmanca baktığımız gözümün önüne geldi geldi gitti. Tekrar çocukluğunuza dönmek, hatırlamadığınız anıları bilince bir çağırmak adına okuyabilirsiniz.
Kitap bitince çocukluğumdaki gibi kalbimin pıt pıt heyecanlandığını hissettim. İyi hissettirdi. Kitaplıkta kitabın kapağını görünce duygulanacağım bir kitap oldu. Ama tekrar okuyacağımı düşünmüyorum.
Atticus2024 Okuma Raporları
Kitabı yeni bitirmenin sıcaklığıyla ileriye dönük unutmamak adına birkaç not bırakmak istiyorum.
Kitabın anlatıcısı küçük zeki bir çocuk ve anlatım tarzı gerçekten çok akıcı ve çocuk gözünden görmemizi sağlıyor tüm akışı. Hatta anlamadığı durumları siz okurken dolduruyorsunuz zihninizde. cevap veriyorsunuz kendi kendinize. Hikaye tadında , akıcı ve sürükleyici bir kitap.
Konuyu öyle bir ele almış ki, parçalar ne yapıp edip bütünle birleşiveriyor. Verilen ayrıntılar ve olaylar hiç gereksiz gelmiyor. Hepsi hikayede merakı diri tutuyor. Hah , tamam diyorsun geldik zurnanın zortladığı yere, ama zortlamamış meğer. Her an tetikte her an heyecan dorukta kalıyorsun.
Kahramanlar annelerinin yokluğunu babaları sayesinde hissetmeyen iki akıllı çocuk ve ideal, adaletli, o zamana göre oldukça iyi kalpli , düşünceli , çocuk psikolojisinden ve gelişiminden anlayan bir baba.
Dill, scout ve jem’in oyunlarını, konuşmalarını, yaramazlıklarını keyifle okudum. Bazen gerildim, bazen de duygulandım. Çünkü biz yetişkinler bir zamanlar çocuk olmamıza rağmen, çocuk gibi düşünmeyi unuttuk. Tek taraflı düşünür olduk. Çocukken duyarlı olduğumuz her şeye şu an ne kadar da sessiziz. Doğrularımızı Scout, Jem ve Atticus kadar savunabildik mi ? Burada da bir özeleştiri yapmak istiyorum.
Irkçılık, adalet, eşitlik gibi kavramlar üzerinde durulmuş. İnsanların siyahilere güvenmediği, onları sürekli ötekileştirdiği vurgulanmış. Sadece siyahiler değil, beyazlar arasında bazı nam salmış ailelerin de soylu olduğu düşüncesiyle kendinden farklı, soylu olmayan kesimlerle arkadaş olmak, zaman geçirmek gibi durumların olamayacağı düşüncesi çok yaygın.
Bir insanın ne kadar iyi olursa olsun toplumun benimsediği fikirlerden kopamayışı, hepsinin bir koyun sürüsü gibi çoğunluğun tarafında olması, ön yargıları çok
Ah Abdülhamit ah
Bu kitap; inançların insanlar içinde nasıl şekillendiği, hangi etkenlere maruz kaldığı, insandan insana nasıl farklı şekillerde yorumlandığı ve kim nereden bakıyorsa o şekilde gördüğü, doğu ve batının doğru şekilde sentezlendiğinde nasıl çatışma çıkmadan olağan bir şekilde uyumlandığı konularında fikir sahibi olmamı sağladı.
Ayrıca her zaman en uçtakilerin illet birer hastalık sahibi olduğu düşüncemi de tekrar doğrulamış oldu.
II. Abdülhamit zamanında yargının nasıl göreceli olduğunu, padişahın onurunun zedelenmesi ya da şahsının eleştirilmesini geç, suç olmayan durumlarda bile suçsuz kimselerin sürgünlerine cezalarına tanık olduk. Bu dönemde halkın hem dindar kesimini , hem de açlık ve sefaletle mücadele ederken nasıl yaşama tutunduğunu, saray ve köşklerin saza söze meşke bağımlılıklarını ve çoğunun yapay, zoraki hayatlarını film seyreder gibi seyrettik. Tarih sevmeyen benin aklına, Halide Edip uzun ve sıkıcı betimlemelere yer vermeden sade ve güçlü kalemiyle nakış gibi işledi dönemin çerçevesini
.
Rabia karakterinin güçlü, kararlı ve azimli kişiliği biraz da kadınlık gururumu okşamadı değil. Saraylarda beylerin sofralarına sayılan kişi olarak oturması, sohbetlere katılması, saygı görmesi dönemin şartlarına göre ciddi anlamda mutluluk vericiydi.
Rabia’nın tutucu ve dindar kişiliği ile tekdüze hayatı- x kişinin (spoiler vermek istemiyorum) çok yönlülüğü, felsefi düşünceleri ile kendini bulma arzusuyla savrulan benliği arasındaki manyetiği okurken çok keyif aldım. Birisi şark , diğeri garb musikisi derken çok haklı bir benzetme yapılmış.
Sizlere iyi okumalar … Benden bu kadar.
Kitap tezatlıklarla ön plana çıkmış. Yüzbaşının ve rahibin kardeşinin serseri takımından olması, içkiye kadına düşkünlükleri, rahibin dinden ve bilimden uzaklaşıp ne kadar kötü olabileceği, çirkinin iyi duygulara, güzelin kötü duygulara sahip olabileceği, evlat acısı çeken kadının sırf çingene diye kendi çocuğuyla yaşıt gördüğü Esmeralda’yı asılırken görmekten zevk alacağı… Hepsi tezatlıklar üzerine kurulu bir roman.
Benim en sevdiğim kısım, dönemin adaletsizliğini anlatırken hakimin ve sorgulanan quasimodo’nun ikisinin de sağır olduğu kısım oldu. Hakim suçluyu hiç dinlemedi, suçlu da kendisini savunamadı. Buna karşın hakim hiç haketmediği cezayı verdi ona.
Gerçekten kurgusu, kahramanlarıyla insanın içine çekiyor kitap. Victor Hugo’nun yazma becerisine hayran kalmamak mümkün değil.
