Üstad, Tanzimat'tan sonra hayranlıkla izlenen
Batı'yı, “muzdar” konumunda olan birinin ancak
ölmeyecek kadar yiyebileceği domuz eti hükmünde
görür. Ona göre Batı'dan ya zaruret durumunda ya
da en doğruyu en yanlışla kıyas etme noktasında istifade edilebilir. Ruhsatı doğuran nedenler ortadan
kalkınca da tekrar azimete dönülür.