``Darkside``
@FairyDream
Yaratmak için kendimi yaralardım eskiden
14 Temmuz 2006
61 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Yazı kitabın yanında hiç bir şey, verebileceğim tek tavsiye: Okuyun1000Kitap
Bu yerlerde trenler doğudan batıya, batıdan doğuya gider gelir, gider gelirdi...
Kitap bir tilki üzerinden bozkırın betimlemesi ile başlar ve betimlemelerin güzelliğine hayran kalıyoruz. Hayran kalmamak elde mi! Betimlemelerden başka fark ettiklerime göre Aytmatov bir olayı anlatırken kimi zaman bireyler üzerinden, kimi zaman tren gibi nesneler üzerinden kimi zamanda bir hayvan üzerinden yazıyı güçlendiriyor
Aytmatov’un bu kitabında oluşturduğu karakterler hayatın içerisinden basit ama hep iyi insanlar. Peki, kitapta kötü olan neydi? Kitapta kötü olan devlet ve politikalarının yanında doğru ve yanlışı ayırt ederken başkasının vicdanlarına sığınan bireylerdi.
Kitap bünyesinde farklı efsanelere de yer vermiş. Mankurt efsanesi, Ana-Beyit efsanesi, Raymalı Ağa efsanesi. Okuyup da hüzünlenmemek ve ders almamak elde değil.
Kitapta bozkırda yaşayan bu insanların hayatla yaptıkları mücadeleyi görünce insanın ne kadar erdemli bir varlık olduğunu görüyoruz fakat bunun yanı sıra diğer taraftan uzay hikâyelerinin anlatıldığı bölümde çelişkiye düşüyoruz. Bunca şeye rağmen kahramanlarla dost olup onların duygularına eşlik ediyoruz. Okunmaya ve okutulmaya değer bir eser.
Reklam
Bağlanmalı tüm umutlarımız bir beyaz gemiye...1000Kitap
‘’Bu insanlar niye böyledir? Niçin bazıları çok iyi, bazıları çok kötü oluyor? Niçin herkesin korktuğu, çekindiği insanlar var, bir de kimsenin korkutamadıkları!’’
Isık-Göl’ün çevresinde yaşayan annesinin ve babasının terk ettiği bir çocuğun hayatı; ona bakan yaşlı, ezilmiş bir dede olan Mümin, dedenin ölen karısından sonra evlendiği dırdırcı bir nine, teyzesi Bekey ve onun acımasız kocası Orozkul, beyaz gemi ve Marallar…
Dürbünü ile beyaz gemiyi izleyip balık olma hayali kuran, dedesinden başka kimseden sevgi görmeyen, dedesinin anlattığı masaldaki boynuzlu maral ananın onu kurtaracağını sanıp bekleyen, hiç inancını yitirmeyip hep umutla yaşayan bir çocuk… O masum küçücük yüreğindeki koskocaman vicdanına, merhametine hayran olmamak mümkün mü?
Keşke dünyayı çocuklar yönetse diyebileceğimiz bir eser; Beyaz Gemi. Kitap semboller içeriyor. Örneğin çocuk iyiliği ve merhameti temsil ederken Orozkul kötülüğü ve acımasızlığı simgeliyor. Çocuğun merhametini ve insanların iyi olabileceğine olan inanışının önünde efsanesi ile ona saygı duyduğu Boynuzlu Maral Ana’yı öldürmeleri sanırım onun görebileceği en büyük kötülük. Ardından bunlara dayanamayıp balık olarak Beyaz Gemi’ye ulaşmak için Isık-Göl’e atlayıp ona için fazlaca zalim olan bu dünyadan uzaklaşmasıyla kitap bitiyor.
Kim bilir belki Isık-Göl’ün etrafından geçerken bu yüreği merhametle dolu çocuğu görebiliriz.
"Selam Beyaz Gemi! Ben geldim."
Unuttum!1000Kitap
Anıların yitirdiği bir dünya, üstleri karalanmış sayfalarca yazıya benzer. Bir önemi yoktur artık hiçbirinin, iyilerin yahut kötülerin...
Gömülü Dev, Japon-İngiliz yazar Kazuo İshiguro'dan okuduğum ilk kitap. Bununla beraber oluşacak ilk izlenimim... Uzun bir savaş dönemi sonrası viraneye dönmüş bir ülke ve zihinler beraberinde getirdiği bu ses gözleri değil yürekleri ve zihinleri yakan cinsten. Anıların yok olması ateşe atılmış bedenlerin zihinlerdeki dönüşümüdür.
Karakterimiz Axl'a Beatrix ise yıllardır zihinlerinde körelmiş hatıralarının arasındaki oğullarının aramak için zorlu bir yolculuğa çıkarlar. Kitabın özeti budur lakin anlatılması gereken içerdiği mesajdır. Yazar sık sık bizi bir seçime sürükler. Gerçekten kötü anılarımızın yok olması bizim için daha iyi olmaz mı? Hani şu unutmak istediklerimiz, hatalarımız, günahlarımız... Kitabın başından beri 'ben benim hatalarım ya da doğrularımla' düşüncesi oluştu bende. Kitabın sonunda yazar da Beatrix aracılığıyla benden yana olduğunu gösterdi...
Öyle değil mi zaten? İçimizde taşıdığımız hayat bize ait ve bu sadece tek seferlik. Ben ise hayatımı keşkelerle ziyan etmeyeceğim..!