Fatih Başaran
@FatihBasaran
Bilimkurgu sıradan figürleri ve fikirleri yabancılaştırmak, çok yabancı görünen figürleri ve fikirleri de yakınlaştırmak için çalışır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bilimkurgu yüksek sesli, büyük ölçekli fikirlere odaklanır ve bu fikirleri radikal biçimlerde dramatize eder. Kimlik, aidiyet, özgürlük, savaş, mücadele, ölüm, yalnızlık, dayanışma, erdem, iktidar gibi yaşamsal konuları mesele edinir. Bilinen fizik yasalarını, bilimsel kabulleri, bilginin sınırlarını, bilme imkânlarımızın hangi koşullara dayandığını, bilme yöntemlerimizi sorgular ve ön kabullerimizin değişip dönüşebileceği gerçeklik alanları kurgular. Böyle bir gerçeklik alanında, sıkı sıkıya bağlı olduğumuz inançları farklı bir açıdan görebilir ve bu inançların dönüşüp değiştiğine tanık olabiliriz. Gündelik hayatta kabul etmeyeceğimiz fikirler, bilişsel yabancılaşma alanında kabul edebileceğimiz biçimler kazanabilir. Bilimkurgu bu etkileri uyandırmak için, birlikte düşünülmesi güç kavramları ve çelişkileri buluşturan, büyük ölçekli deneyim alanları kurar. Bilimkurgu sineması da bu dramatik etkiyi sağlamak için tüm duyuları harekete geçiren teknolojik imkânları maksimum düzeyde kullanır.
Puan vermedi·192 syf.·
2023 37. kitabı
Nadiren sıkılan, anın zevkini çıkarmak için sürekli olarak hoş bir dış çevreye ihtiyacı olmayan kişi yaratıcı bir hayata ulaşma sınavını geçmiştir.
Birçok insan okuldan ayrıldıktan sonra öğrenmeye son verir çünkü on üç ile yirmi yıl süren dışsal motivasyon üzerine kurulu eğitim hâlâ kötü anıların kaynağıdır. Bu insanların dikkatleri ders kitapları ve öğretmenler tarafından yeterince uzun süre manipüle edilmiştir ve bu kişiler mezuniyeti özgürlüklerinin ilk günü olarak kabul ederler.
Ama sembolik becerisini kullanmaktan vazgeçen bir insan asla gerçekten özgür olamaz. Komşularının, gazete editörlerinin ve televizyona çıkan insanların görüşleriyle yönlendirilir. “Uzmanların” insafına kalmıştır. İşin ideali, dışsal uygulanan eğitimin sonunun içsel olarak motive edici bir eğitimin başlangıcı olmasıdır. Bu noktada çalışmanın amacı artık bir not almak, diploma elde etmek veya iyi bir iş bulmak değildir. Daha çok insanın çevresinde olanları anlaması, deneyimlerinin neyle ilgili olduğuna dair kişisel olarak anlamlı bir his geliştirmesidir. Bundan Platon’un Philebus’da anlattığı ve Sokrat’ın öğrencileri tarafından yaşanana benzer derin bir düşünce hazzı gelecektir: “Bu kaynaktan içtiğiyle ilk kez sarhoş olan genç adam, bilgeliğin hazinesini bulmuş kadar mutludur; kesinlikle mest olmuştur. Her konuşmayı anlar, tek bir fikir üretmek için tüm fikirleri bir araya toplar ve sonra bunları ayırıp parçalara böler. Önce kendisinin aklını sonra diğerlerinin aklını karıştırır, genç ya da yaşlı yanına gelen herkesi rahatsız eder ve kendi ebeveynlerini veya dinlemek istemeyenleri dahi ayırmaz…”