Aynı kitap içinde gülümsediğim, kahkaha attığım, hüzünlendiğim, gözlerimin dolduğu gibi duygular yaşadığım çok az olmuştur. Kitap bitince şarkıyı dinlemekte ayrı güzel oldu.
Kitaba gelirsek kazım, mürüvvet, emin, Hülya, Ethem, Nurten, Ekrem, sevgi ve hatta selami çevremdeki insanlar gibi geldi, bu dedim benim halam bu şerefsiz eniştem, bu kuzenim, işte o kadar gerçek o kadar içten bir hikaye, karakterler için ayrı ayrı sayfalarca yazılabilir saatlerce konuşulabilir ama sonuç? İnsan Ethem gibi önce kendisiyle konuşabilmeli kendini anlamalı sonra diğer insanları yargılamadan anlamaya çalışmalı, bazen de sadece dinlemeli. 200 sayfaya belki de boşa geçen bir ömrü sığdırmış yazar ve boğazım dugumlenerek bitirdim kitabı.