Fatma Atabay
@FatmaAtabay
Reklam
“ Amok mu?... Galiba hatırlıyor gibiyim... Malezyalılarda bir tür sarhoşluk...”
“Sarhoşluktan öte bu... Delilik, insanın öfkeden gözünün dönmesi gibi bir şey...Hiçbir alkol zehirlenmesiyle kıyaslanamayacak kadar korkunç ve dehşet verici bir saplantı...
....
.....
İşte Amok... evet Amok, böyle oluyor: Sıradan, iyi kalpli bir Malezyalı içkisini yudumluyor... oracıkta donuk, ilgisiz ve bitkin şekilde oturuyor... Tıpkı benim odamda oturduğum gibi... Ve ansızın yerinden fırlayıp, hançeri kaptığı gibi sokağa koşuyor...sağa sola sapmadan koşuyor... nereye gittiğini bilmeden... yoluna çıkan herkesi, insan veya hayvan fark etmeksizin, hançeriyle yere seriyor ve bu kan cümbüşü daha da heyecanlandırıyor...
Senin iyi bir insan olduğunu, yüreğinin derinliklerinde hep yardıma hazır olduğunu, herkese yardım elini uzattığını, sana çok yabancı birinin ricasını bile kırmadığını biliyorum. Ama çok tuhaf bir iyilik anlayışın var: herkese açık, isteyenlerin avuçlarına sığdırabileceği kadarını alabileceği, büyük, hem de sonsuz büyüklükte bir iyilik, fakat aynı zamanda da, affına sığınarak söylüyorum, üşengeç bir iyilik. Uyarılmayı istiyor, ulaşılmayı bekliyor. Sen, ancak yardıma çağrıldığında, senden rica edildiğinde yardım ediyorsun, hoşlandığın için değil de, utancından ve zayıflığından ötürü yardım ediyorsun.
Birisi, kendisine aslında yaşamın temel nedeninin yalnızca sadelik ve dinginlik olduğunu, uzun günler ve yılların mütevazi olmayı öğretmiş olan tecrübeli bir insandı. Diğeri ise karanlığın ağlarına takılmış, hayal dünyasında kaybolmuş ve gün ışığına kavuştuğu andan beri ışığı içtenlikle alıp onu tek renkli ve sessizce geri yansıtan, hayatı henüz duyumsamayan
biriydi.
......
.....
Her ikisinin arasında henüz sessiz,halklarının ve dinlerinin farklılığının duvarı, birbirine yabancı ve düşman görmeye, birbirinden şüphe duymaya yönelik yetiştirilmiş olmalarının kırılgan duvarı örülüydü ki onun üstesinden gelmek yalnızca yüce bir sevgi ile mümkündü.
