Tüm dünyayı sessize almanın bir yoluydu okumak.. Şimdi seksen yaşında bir dedenin kendi el yazısıyla yazdığı kitapları düzenliyorum. Şükür ki meşgalem yazı şükür ki işimiz alem...
“Attığım hiçbir adım için kimseye hesap vermedim ben. Kimse için zaman saymadım. Aşk değil işgal bu. Gittikçe herkese benziyorsun. İçindeki cehennem ilgilendirmiyor beni. Bana gülün gerekli, dibindeki gübre değil. Anlıyor musun?”
“Tuhaf değil mi insanın gücü sevdiğine yetiyor. Benim biricik ayrıcalığımsın oysa. Sana işgal dersem dünyayı nasıl tanımlarım ben. Damla kendini tamamladı ve gelip sana damladı. Hepsi bu...”