Duygusal körlüğüm, kapı ve pencereleri sıkı sıkıya kapatılmış bir eve benzetilebilirdi. Aşk evin önünden gelip geçiyor, ben de bu ayak seslerini duyabiliyordum, ama bunların öylece yoldan geçen, hatta başka birine yönelen adımlar olduğunu düşünüyordum. Ta ki bir gün adımlar evimin önünde durup da kapımın zili çalana dek.