Nasıl yaşadım onca yıl bu evde? Duvara resim asmak gelmedi mi içimden?
Ben ne yaptım; kötü resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım, kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım, kötü yazarım korkusuyla hiç yazmadım.
Ne kadar küçük şeylere ağlardık.. Bir tutam saç, bir oyuncak araba , bir bebek… Şimdi büyüdük Çok büyük olaylar bile ağlatamıyor bizleri… Ölümler , iflaslar , savaşlar… Şimdi daha mı güçlüyüz ? Yoksa daha mı alışkın ? Hayatı öğrenmek alışmak mı acaba ?
