Hayatın içindeki evrensel uyum ve bu sessiz mizahtan dolayı bir sevinç çığlığı atabilirim. Ama aslında burada yatmış, paçavraya dönmüş fanilama bakıyorum.
Kör değil onlar, sadece gördüğünün farkında olma yanlar. Hepimiz aynı dertten mustaribiz Hülya! Salgın bir has talık sanki. Görüyoruz ama görmediğimize inandırmaya çalışı yoruz kendimizi. Susmanın günahından böyle kurtula bilirmi şiz gibi. Gözümüzde maraz yok. Maraz akılda, kalpte.