İnsanlar çeşitli klanlara be kabilelere bölünmüş durumda. Farklı ülkelere ve şehirlere aitler. Ama ben bütün toplulukların yabancısıyım, hiçbir yere ait değilim. Evren ülkem, insanlık benim ailem.
Beni hüzünlendiren yalnızlığım, beni gülünç duruma düşüren altınım, arkamdan lanetler okuyan kölelerim ve mutluluğumun mezarı olarak tepeye diktiğim sarayım dışında hiçbir şeyim kalmadı. Bolluk içinde yüreğimi kaybettim.
İnsanlık daha ne kadar ölüleri onurlandırıp yaşayanları unutacaklar?
Hayatları sefalet içinde geçen,
Cahile ışığın yolunu göstermek için
Kendi kendini tüketen mumlar gibi
Yaşayanlar ne olacak?