…İnsanların ölenlere karşı tutumu hatırına gelince acı bir gülümseme belirdi yüzünde. “Hepimiz böyleyiz işte. Bir insanı yaşamının sonunda, ölüm döşeğinde ya da ölünce anımsarız. Yitirdiğimiz kimsenin değeri, nasıl bir insan olduğu, iyi yönleri, yaptığı işler o zaman daha iyi anlaşılıyor heralde. Peki, şu ağzı var dili yok yaratığa ne demeli? Bir nice insan taşıdı bu hayvancağız sırtında. Üstüne kimler binmedi ki? Ama yaşlandı diye unuttuk. Zavallı, yürürken ayaklarını zor sürüyor. Onun nasıl bir at olduğunu nerden bilecekler!”