Yaşam dediğimiz şey çoğu zaman içimizde büyüyen bir sessizlik. Benim sessizliğim de suçluluk gibi gelirdi bana hep, ama öyle değil artık. Olmadıklarımın üzerini çizmeden, olduklarımı da abartmadan, sade bir yerden bakmaya çalışıyorum kendime. Her şey tamam olsun gibi bir derdim yok. Hatta eksik kalmanın hafifliğini yeni yeni sevmeye başladım. Her şeyi anlamaya çalışmanın ağırlığını bırakınca insan biraz daha rahat yürüyebiliyor.