“Şimdi konuşmuyorum, seneler sonra da konuşmayacağım. Hiçbir zaman karşılarına geçip intikam almayacağım. Düştüklerinde iyi olmuş bile demeyeceğim. Benim kelimelerim sesimden çıkıp kimseye çarpmayacak. Keşke bunun anlamını biraz olsun bilseydiniz”
Sabahattin Ali
Kitapların önünde bir koltuk, sanki bir saygı duruşunda gibi ciddi, derli toplu. Hayatımın geri kalanını buralarda geçireceğimi anladığımdan beri bu koltukta sıklıkla oturmaya başladım. Bu bir vazgeçişler topluluğu olarak da değerlendirilebilirdi, bir kendini bulma zaferi olarak da.