Betül
@Fbtl
36 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Kitaptan ne anladığımdan çok okurken verdiği keyiften hoşlandım. Uzun zaman sonra böyle keyifle roman okudum sanırım. Kitaptaki insanların yollarının bir noktada kesişmesi birbirlerinin hayatlarına etki etmiş olmaları çok ustaca yazılmış. Ben Leyla ile Mecnun dizisini anımsadım kitabı okurken. O kıvamda absürt komedi unsurları da içeriyor kitap. Aynı zamanda İkisi de bir düşten ibaret...
Reklam
Okunmaya değer çok güzel bir Çanakkale kitabı
...Evet, insan ruhunu yenmek gerçekten mümkün olmuyor. Dünyada hiçbir ordu bu kadar sürekli ayakta kalamaz. Sadece bugün binsekizyüz şarapnel attık; onbinlerce piyade mermisi yaktık. Aylardan beri gece gündüz savaş gemilerimiz mevzilerini bombalıyor. Son derece hırpalanmış Türkler'i koruyan Cenab-ı Allah'larından ayırmak için başka ne yapılabilir!...
Kitabın başına eklenen bu paragraf kitabın sonunda anlamını kazanıyor.
Hasan Şakir, Yusuf, Oğuz Amca, Mustafa, Bilal, Molla Kazım ve niceleri. Kahramanca din ve ülke müdafası yapmış nice vatan evlatları. Hiç kimse evine, ailesine, sevdiği okuluna dönemedi...
14 ay süren bir savaşın zorluklarını, bıkkınlığını, yorgunluğunu hissediyorsunuz. 535 sayfalık bu eserde haydi artık bitsin bu savaş daha ne kadar sürebilir ki derken, bu savaşın gerçekten yaşandığını bir hikaye olmadığını, kahraman şehit ve gazilerimizin ve onların yakınlarının ne kadar zorluklara göğüs gerdiğini gerçekten hissettiren bir kitap.
Felsefeyi anlamak ve felsefe nedir sorusuna cevap olacak kısa öz anlatımlar ve açıklamalar olan bir kitap. Felsefe okumak isteyenler için güzel bir başlangıç kitabı bence.
Epiktetos ölümün bir kötülük veya kötü bir şey olmadığını metinlerinde sıkça dile getirmiştir.
Erdeme ulaşmaya çalışır ve Erdemin işi nedir ? sorusuna mutlu yaşam yanıtını verir.
Nefsi terbiye etmek her dinde her inanışta ya da felsefede aslında ortak. İnsan olarak başka coğrafyalarda yaşayıp başka şeylere inanıyor olsak bile insan kendi ahlakını yüceltmek istiyorsa yapılacak şeyler ortak oluyor. Bizim tasavvufta verilen öğütlere benzer bir sürü öğütler var kitapta.
Meursault çok hissiz ve aynı zamanda düşünmeden yaşayan bir insan. İnsanların dediği her şeye evet diyen, iyi ve kötüyü ayırt etmeye lüzum görmeden yaşamayı seçmiş bir kişi. Camus kahramanı çok güzel bir şekilde o kadar duygusuz anlatmış ki Meursault'a gıcık oldum, bir kere de kendi fikrinle iş yap be adam diyerek. Ne üzüntü ne mutluluk; kızgınlık veya öfke bile yok hayatında (tek duygusu kitabın sonunda rahibe öfkesiydi). Robot gibi hissiz cinayet işleyecek kadar hayatı düşünmeden yaşıyor. Böyle bir kişiden Tanrıyı tanıması ona inanması zaten beklenemez çünkü Tanrıyı tanıyıp bilmek için insanın düşünmesi gerekir. Hayat, olduğu gibi kabul etmeyi değil doğruyu ve güzeli yapmayı gerektirir. Meursault ise duygusuzca hareket eden birisi olarak başına birşey gelmeden yaşadığı zamana kadar zaten iyi yaşamış. Camus oluşturduğu karakteriyle düşünmeyen birisinin sonunun bu dünyada nasıl olacağını anlatmış ama birde bu işin ahiret kısmı var, inansalar da inanmasalarda..
