"Gök Tanrısı Er-Toyon, onun babası imiş!
Karısı Kübey-Hatun, onun anası imiş!
Aslında insanoğlu, göklerde doğmuş imiş,
Bütün kutsallıklarla, vücudu dolmuş imiş!
Ama bir gün gelmiş ki, demiş anne, babası,
'Haydi buradan in git, topla tarağı tası!'
Annesi ona derken 'haydi git sen iline',
Bir tulum hayat suyu sıkıştırmış eline!
Demiş ki 'Sen bu suyu, sol koluna al gezdir!
Sana bu hayat verir, belki bir günü gelir!'
Aradan zaman geçmiş, bu insan bir er olmuş!
Harp meydanlarındaysa, savaşlar eder olmuş!
Nasıl olmuşsa biri, kalbini okla delmiş,
Vermiş son nefesini, hayatı sona ermiş.
Hayat suyundan Tanrı, bir kabarcık sıçratmış,
Bu küçücük damlacık, kalbe konup ıslatmış.
İnsan hemen dirilip, güçlenmiş hayat dolmuş,
Dokuz defa daha çok, güçlü kuvvetli olmuş!"