Ferhat ASLAN
@Feas
Doktor
MD
Gaziantep
18 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Seyahatname türü çok aşina olmadığımız ya da çok sık okuma fırsatı bulduğumuz bir tür değil aslında. En azından bu kitapla tanışana kadar böyle düşünüyordum. Zira, önyargıdan öte gelen bir bakış açısıyla “bir seyahatnameden ne kazanılabilir? Merak edilen bir coğrafya hakkında ne bilgi katabilir?” düşüncesindeydim.
Yakın zamanda bu kitabı edinirken kendisi ve çalışmaları hakkında bilgi sahibi olduğum Zafer SARAÇ Beyefendi’nin bu kitabı, seyahatnamelere dair önyargımı kırmakla kalmayıp bir solukta okuyacak kadar ilgi çekici içerikleri de barındırabileceğini göstermiş oldu. Birden fazla kitap ve seyyahın kalemiyle, bakış açısı ve misyonuyla da tanışmış olmak da cabası.
Yedinci yüzyıldan bu yana birçok seyahatnameye dair incelemeler içeren bu kitabı okurken sadece mekâna dair bilgiler edinmekle kalmıyor, o dönemin insanı, yaşamı, kültürü, inanışı ve daha birçok detayı görme şansının olduğunu fark ediyorsunuz. Buna bir de hayal gücünüzü katarsanız okumanın damakta bırakacağı tadın çok daha yüksek olabileceği kanaatindeyim.
Seyahatname olsa da dönemi anlatmayı ihmal etmeyen bir incelemede yine üzülerek karşılaştığım detay ise 1788’de yapılan gözlemde dahi “Türk Milleti’nin tembellik etmeye alıştığı, yeniliklere ve gelişmeye meraklı olmadığı, çaba sarf etmediği; miras yedi gibi geçmişten gelen kökleri tüketmeyi marifet saydığını okumak” oldu. Bir seyahatnamede bu detayı göreceğimi düşünmezdim ancak ders niteliğinde mesajların da çıkabilmesi güzel bir kazanım oldu.
Bu ve saymakla bitiremeyeceğim birçok nedenden dolayı yakın zamanda ilk işim bu kitapta geçen eserleri detaylı inceleme amacındayım.
Başta yazarımıza sonra da kitapla tanışma ve okuma fırsatı sunan #Kitap Şuuru projesine tekrar teşekkür ederim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Senin ve yurdun için can veren şehitlerini unutma!
“Asker millet” olmaktan mıdır yazgıdan mıdır bilinmez ama Türk Milleti’nin yazgısı, tarihinin her döneminde insanlığın en büyük trajedilerinden olan savaşla ve bu uğurda bedel ödemekle yazılmış.
Bu, bazen vatan toprağı için, bazen adalet, bazen de mazlumlara kol-kanat olmak, imdat diyene bir nefes olmak için olmuş ancak her durumda bu toprağın çocukları gözünü kırpmadan, toya gidercesine, cephelerden cephelere kanatlanıp durmaktan bir an olsun tereddüt etmemiştir.
İşte bu kitapta da İbrahim Naci gibi daha 21 yaşında, bıyıkları yeni terleyen ve geleceğe, sevgiye ve memleketine dair nice emel ve hayal sahibi olan pırıl pırıl bir teğmenin Çanakkale Savaşı’na gidişi ve bu süreçte tuttuğu günlükleri var.
Naci Teğmen “zorunlu bir görev düşüncesiyle” savaşa gitmemiş; yanında vatanına, milletine, topraklarına ve insanlarına dair nice umudu da götürmüş. Tuttuğu günlüklerde; kolaya kaçıp, yatıp terfi edebilecekken, cephede en ön safa katılmak isteyişi onun ülküsüne ve vatanına ne kadar samimiyetle bağlı olduğunu göstermesinin yanında, sevgilisine ve ailesine özlemini, muhabbetini, savaşın ve ölümün soğukluğunu, yitip giden canların ve geride kalan çaresizliğin ne kötü bir his olduğunu da kısa ve öz bir şekilde aktarmayı başarmış
Hepsinden ve her şeyden öte ise bu günlüklerdeki bir gayenin de “unutulmamak, dünyada ve sevdiklerinin gözünde, uğruna canını feda ettiği vatanın bağrında hep hatırlanmak” olduğunu görebiliyoruz. Kaldı ki her bir şehidin arkasında ne büyük hikayelerin, ne büyük acıların olduğunu birçoğumuz bilirken şehadete koşarak giden ve bundan zerre tasalanmayan bir yiğit Mehmetçik’in böyle bir sevdasının olmasını da yadırgamamak lazım.
İbrahim Naci hayal ettiği şehadet kavuşmuş, arkasından günlükleri bulan ve not düşen komutanı da notu tamamlayamadan şehi t