Sinan
@February
Ruhun kaderi değişir, yelkovan ilerler, tragedya başlar... ( F. Nietzsche)
Ben uykuda sultandım, uyanınca hiç oldum. (W. Shakespeare)
Şu anda okuduğu kitaplar
Sevdiğimiz zaman, özellikle de en iyi sevdiğimiz zaman aşağılamayı öğreniyoruz.
Reklam
Asil bir insanın kavramakta en çok zorluk çekeceği şeylerin başında kibir gelir.
Her türlü yaralanma ve kayıp karşısında düzeysiz ve kaba ruh, asil ruhlara göre daha dayanıklıdır: asil ruhun karşılaştığı tehlikeler daha büyük olmak durumundadır ve hatta başına bir felaket gelmesi ve yok olma olasılığı, yaşam koşullarının çok yönlülüğü yüzünden, çok büyüktür. Bir kertenkelenin kopan parmağının yerine yenisi çıkar; insanlarda öyle olmaz.
O "iyi eski" zaman geçti, Mozart da söyleyip bitirdi şarkısını.
Bizler sıkı bir ödevler ağına ve gömleğine dolanmışız çıkamıyoruz dışarıya, tam da bunun için de "ödev insanıyız" bizler de! Doğrudur, zaman zaman dans ediyoruz elbette "zincirlerimizin" içinde ve "kılıçlarımızın" arasında; daha sıklıkla da gıcırdıyoruz zincirlerin altında sabırsızca, kaderimizin tüm o gizli acımasızlığı karşısında...