Yolİnsan ve Hayat
Şimdi düşünüyorum da gerçekten yaşamaya değer bir hayatım var mı diye?
Ya da bu yaşamaya değer hayatı bizzat ben kendim mi oluşturacağım ya da çoğu gelen şeye kader deyip geçecek miyim?
- Hayır tabii ki! "Ben bu dünya'ya kendimi var etmeye geldim benim var oluşum ve benim yolculuğum, bunları zirveye çıkartacak olan benim." Diyebilecek gücü kalbimiz de aklımızda söylüyor mu?
Sizce...
MutluMutluluk
Çok ince düşünüyorsun diyorlar ya bazen,ben de o ince düşünmeyi aslına bakarsanız olumsuz yanından değil olumlu perspektif'den bakmayı yeğliyorum.
Tabii şu ayrı bazen de yoruyor gece kafanı yastığa koyduğunda bir saat falan düşünüyorum ben.
Bugün ne yaptım kendimi incittim mi?
Başkalarını kırdım mı?
Haklı mıyım bu konuda yoksa haksız mıyım diyorum.
Sonra tam uykuya dalmaya yakın, çabalarımı ve insanların kendileri ve başkaları için verdiği fedakârlıkları düşünüyorum.
Boş yere kimse kimse için uğraşmaz ve artık bir insanla muhabbet edip ona sevgini gösterebilmek ayrıcalık oldu benim için yani ayrıcalık derken "değer verme" meselesi.
Değer vermek çok önemli, ben şöyleyim mesela birini mutlu ettiğim de ya da onu mutlu gördüğüm de dünyalar kadar sevinç doluyor içim.
İnsanları seviyorum,sabah güneşe gülümsüyorum bazen hava bulutlu olunca da güneşi arıyor gözlerim çünkü güneşin gözlerinde ki o ışık bile beni mutlu ediyor.
(Öyle şimdi yıldızlara bakıyorum mesela şuan soğuk biraz ama balkondayım oturdum yıldızlara gülümsüyorum.
Eminim onlar da bana.)
(;
yıldızların gölgelerini
öpmek için yere düştükleri gece
otların arasında bir ışık bulan avare,
kaderin böyle yazıldı senin!
