Menekşe Lale Arpacık
@Felicite
Şu anda okuduğu kitap
Ona diyebilirdim ki: "Sen çok iyi bir çocuksun baba. Seni üzdüler, sana çocukluğunu doya doya yaşatmadılar.
En çok ihtiyacın olduğu anda sevgilerini senden esirgediler. Sen bunu istemesen de onların istediği gibi bir çocuk oldun. Farkına varamasan da işte böyle büyüyorsun. Büyüyünce çocukken olmak istediğin adamı hatırlamayacaksın. Bir gün senin de bir çocuğun olacak, onunla yalnızlığını paylaşabileceğini unutacaksın. Biliyorum, imkânlarımız eşit değil; benim izlediğim kadar film izleyemiyor, okuduğum kadar kitap okumuyorsun. Bir ağacı seyretmenin hazzana bilmiyor, bir çiçeği sırf güzel koktuğu için dalından kopаrıyorsun. Güneş ışıkları ve kuş cıvıltıları seni hiçbir sabah mutlu etmiyor. Çocukluğun boyunca hiç takdir edilmedin. istemeden de olsa hata yaptığında azar işittin, hatta dayak yedin. Ama... Ama ben senin gibi mutsuz büyüyemem ki baba? Söyle bana, yalnız büyüyen bir çocuk ne bulur yarınında? Ben bunu istemiyorum baba. Ben arkadaş olmak, paylaşmak, içimdeki sevgiyi ve bütün güzel duyguları çoğaltmak istiyorum. Bana bunun için lütfen kızma!"
Yağmurda ıslanan bir Güneş'i kurutmaya getirdim size."
"Siz gelmediniz."
Diliniz, alfabeniz, kullandığınız kelimeler ve kurduğunuz cümleler ne olursa olsun, bazen sayfalarca mektuplar yazsanız da, saatlerce konuşsanız da derdinizi anlatamazsınız. Fakat benim o anda kurduğum iki kelimelik cümle, sayfalarca mektuplara bedeldi. Daha iyi anlatamazdım: "Siz gelmediniz." Yalnızca bugün değil, dün ve ondan önceki gün de gelmediniz. Hiçbir zaman gelmediniz. Bense her an gelecekmişsiniz gibi hiç vazgeçmeden sizi bekledim. Kurduğum cümle nedeniyle bir yandan kendimle gurur duyarken, diğer yandan beni bu cümleyi kurmak zorunda bırakan hayatın acısı yüreğimi sızlatmıştı.
