F E L İ C İ T A
@Fell
Lisans
Ankara
Ankara, 27 Aralık
82 okur puanı
Temmuz 2013 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Puan vermedi·112 syf.··
Beğendi
·2026 3. kitabı
·43 günde okudu
·Okunma: 19 Mayıs 2026 17:26
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu Üzerine Hatırlatıcı Bir İnceleme
Bu roman, dışarıdan bakınca bir hastalık hikâyesi gibi görünür. Ama yıllar sonra dönüp düşündüğünde aslında sana şunu anlatacaktır: İnsan bazen bedenindeki acıyla değil, yalnızlığıyla büyür.
Peyami Safa burada yalnızca hasta bir çocuğu anlatmaz; korkunun insanın zihnini nasıl kemirdiğini, gençliğin kırılganlığını ve insanın kendi içine kapanınca ne kadar derinleşebildiğini anlatır. Romanın adsız kahramanı bacağındaki hastalıkla mücadele ederken aslında hayatla pazarlık yapar. Ameliyat korkusu, yoksulluk, aşağılanma hissi, aşk ve gurur birbirine karışır. Bu yüzden kitap fiziksel bir hastalıktan çok ruhsal bir sıkışmışlık romanıdır.
Kitabın en unutulmayan tarafı ise iç sesi olur. Kahraman sürekli düşünür, kurar, korkar, utanır, umut eder. Okurken bazen olaylardan çok onun zihninin içinde dolaştığını hissedersin. Hastane koridorları, doktorlar ve koğuşlar; yalnızca mekân değil, insanın çaresizliğinin sembolüne dönüşür. “Dokuzuncu Hariciye Koğuşu” bu yüzden bir hastane romanından çok bir iç dünya romanıdır.
Bir diğer önemli nokta da şu olacaktır: Roman genç yaşta acıyla tanışmanın insanı erken olgunlaştırmasını anlatır. Kahraman çocuklukla yetişkinlik arasında sıkışmıştır. Ne tam çocuk olabilir ne de güçlü bir yetişkin. Bu yüzden kitapta sürekli bir eksiklik, mahcubiyet ve kendini kanıtlama arzusu hissedilir.
Aşk tarafı ise çok sessiz ama çok yaralayıcıdır. Sevdiği kıza yaklaşırken bile kendini eksik hisseder. Hastalığı yalnız bedenini değil özgüvenini de sakatlar. Bu nedenle romandaki aşk, kavuşmaktan çok “layık hissedememe” duygusuyla hatırlanır.
Yıllar sonra bu kitabı düşündüğünde aklında muhtemelen şu fikir kalacak:
İnsan bazen en büyük savaşını kendi bedenine, korkularına ve yalnızlığına karşı verir.
Ve
Usulca kutlayın anneler gününü. Öksüzlerin canını acıtmadan. Çocuğu olmayan kadınların, yavrusunu kaybetmiş anaların yarasına tuz basmadan.
Tüm kadınların Anneler Günü Kutlu Olsun.
GÜZELLEME
Bak bunlar ellerin senin bunlar ayakların
Bunlar o kadar güzel ki artık o kadar olur
Bunlar da saçların işte akşamdan çözülü
Bak bu sensin çocuğum enine boyuna
Bu da yatak olduğuna göre altımızdaki
Sabahlara kadar koynumda yatmışsın
Bak bende yalan yok vallahi billahi
Sen o kadar güzelsin ki artık o kadar olur
İşe bak sen gözlerin de burada
Gözlerinin ucu da burda yaşamaya alışık
İyi ki burda yoksa ben ne yapardım
Bak çocuğum kolların işte çıplak işte
Bak gizlisi saklısı kalmadı günümüzün
Gözlerin sabahın sekizinde bana açık
Ne günah işlediysek yarı yarıya
Sen asıl bunlara bak bunlar dudakların
Bunların konuşması olur öpülmesi olur
Seni usulca öpmüştüm ilk öptüğümde
Vapurdaydık vapur kıyıdan gidiyordu
Üç kulaç öteden İstanbul gidiyordu
Uzanmış seni usulaca öpmüştüm
Hemen yanımızdan balıklar gidiyordu
Adam
Adam şapkasına rastladı sokakta
Kimbilir kimin şapkası
Adam ne yapıp yapıp hatırladı
Bir kadın hatırladı sonuna kadar beyaz
Bir kadın açtı pencereyi sonuna kadar
Bir kadın kimbilir kimin karısı
Adam ne yapıp yapıp hatırladı.
Yıldızlar kıyamet gibiydi kaldırımlarda
Çünkü biraz evvel yağmur yağmıştı
Adam bulut gibiydi, hatırladı
Adamın ayaklarının altında
Yıldızların yıldız olduğu vardı
Adam yıldızlara basa basa yürüdü
Çünkü biraz önce yağmur yağmıştı
Reklam