Bana bak, bana emredip durma, ben senin cariyen değilim, senin kadar çalışıyorum, sana yakın para kazanıyorum, senin kadar eğitimliyim, sen kendini ne sanıyorsun da beni kendine hizmet ettirip duruyorsun... Senin benden ne üstünlüğün var ha ne üstünlüğün... Kopasıca şeyin mi üstünlüğün?
(Hem sen benle ne biçim konuşuyorsun bakim, hadi canım sende filan gibi.) Bunu dışımdan söylememeliyim, çünkü evlilikte özveri gerek, özen gerek... Kavgaları önlemek gerek ki, saygı yitirilmesin.
Bir gün bunları dışımdan söyleyebileceğim bir yere gelmeliyim ben... Çünkü içimden söylediklerim çok doğru, çok tatlı, dışımın böylesine sahtekâr olmasına dayanamıyorum.
Hani kendimden geçecektim, hani inleyerek tek vücut olacaktık, hani defalarca zevklerin doruğuna çıkacaktık? Allah kahretsin, bütün aşk romanlarının canı cehenneme.