" Hayat seni öyle bir noktaya getirir ki kendini sevdiklerinle savaşırken ve nefret ettiklerinle sevişirken bulursun. Üzülürsün. Pişman olursun. Sonra biraz zaman geçer ve tersinin bu dünyada işlemediğini anlarsın."
Ben böyle değilim. Hiç küçümsemedim ölümü... Ruhumu hayatta tutmak için elimden ne gelirse yaptım, beyaz kurtları ezdim ayağımın altında.
Bu yüzden korkuyorum demek ki
Kendi ağırlığımdan korkuyorum.
Şimdi oturmuş avuçlarımın içini seyrederken, aynadaki kendi görüntümle karşı karşıya geliyorum. Kim egemen olabilir kendi görüntüsüne ? Kim taşıyabilir kendi ağırlığını ?