"Ah Tanrım, Tanrım, Tanrım..." Vahşi kendi başına
tekrarlıyordu. Beynini kaplayan keder ve vicdan azabının
kaosunda tek mantıklı söz buydu. "Tanrım!" diye yüksek sesle
fısıldadı. "Tanrım...
Sahip olduğumuz şeyler bize ne kadar aitse, biz de o kadar
kendimize aitiz. Kendimizi biz yaratmadık, kendimizden
üstün olamayız. Bizler kendimizin efendileri değiliz.