Ben dün çok şaşırdığım bir olay yaşadım. Ben bu iş hayatına atıldığım günden beri kimse bana inanmadı. Herkes yapma bak aç kalırsın şöyle böyle dedi. Ama herkes. Tabi ailem baskıcı bir aile değil (olsa da ne kadar dinlerdim orası ayrı :’) yine ekonomik olarak yanımda oldular peki ne istersen yap dediler. Bunu söyledikten sonra yapayalnız kaldım. Kimse iş yerinde yaşadığım stresi müvekkillerle olan sorunlarımı geçim sıkıntımı tek başıma kirayı nasıl denkleştirmeye çalıştığımı kaç gün daha fazla yapamıyorum diye sinir stresten ağlayıp sonra tekrar çalışmaya döndüğümü bilmiyor. Sokakta selam bile vermeyeceğim insanlarla muhatap olmak zorunda kaldığımı, tabi insanların kötü niyetlerini vs vs bilmiyor. Tabi velhasıl kelam çabalayanın önünde dağ olsa duramaz ben başardım, kendime yetiyorum iyi de kazanıyorum, aileme de destek oluyorum. Hala çok zorlandığım günler oluyor ama kendime yaslandığım için yıkılmıyorum. Asıl anlatıcam olay da şu, ailem neler yaşadığımı bilmediği için onlara göre çalışmıyordum sadece gidip gelip boş boş geziyordum. Öyle oyun gibi oynuyordum. Yani asla destek göremedim iş hayatıyla, orda yaşadığım sorunlarla ilgili. Çünkü yaptığım şey onlara işmiş gibi gelmiyordu. Ben de inandırmaya çalışmaktan vazgeçip kendi önüme baktım böylece üzülmemiş de oldum. Dün annem bana yolda giderken dedi ki “Bir akrabamız Feride ne güzel ne kadar rahat kendini kurtardı. Çalışıyor kazanıyor dedi. Bilmiyor senin iğneyle kuyu kazdığını kaç gün uykusuz kaldığını kimlerle muhatap olduğunu, olmayanı oldurmaya çalıştığını. Sanıyorlar ki rahatsın” dedi. O kadar gururlandım o kadar gururlandım ki anlatamam. Artık yaşadıklarımı, hissettiklerimi annem de anlıyor, görüyor. Sonunda beni o kadar geçmişte üzen olay ortadan kalktı. Artık sorunlarım küçümsenmek yerine anlaşılıyor. Dün ilk