Bir mürit öğretmeninin yanına geldi:
“Yıllar boyu bir iç aydınlanmaya ulaşmaya çalıştım. İşte şimdi ona kavuşmak üzere olduğumu hissediyorum. Bundan sonraki aşamanın ne olduğunu öğrenmek istiyorum.”
“Geçiminizi nasıl karşılıyorsunuz?” diye sordu öğretmen.
“Gereksinimlerimi nasıl karşılayacağımı henüz öğrenmedim. Annem ve babam bakıyorlar bana. Bu iş benim için bir ayrıntıdan başka bir şey değil.”
“Bundan sonraki evre doğrudan doğruya güneşe yarım dakika bakmaktan ibaret.” diye yanıtlar öğretmen.
Mürit, öğretmenin söylediğini yaptı.
Öğretmen bunun üzerine içinde bulundukları mekânı betimlemesini istedi ondan.
“Bir şey göremiyorum, güneş ışığı gözlerimi etkiledi.”
“Işığı aramaktan başka bir şey yapmayan, sorumluluklarından kaçan, insan iç aydınlığa asla kavuşamaz. Güneşe sürekli bakan bir kimse sonunda kör olur.” diye açıkladı öğretmen.