Fethi TAŞ
@Fethitass
Lisans
27 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Sessiz Çığlık
Tam hayatımın bir anlamı yok sanmıştım,
Kalem elimde can bulana kadar.
Bir anda dünya değişti sanki,
Yeniden doğmuş gibi, usulca.
Nazım Hikmet gibi içten bir sesle,
Kelimeler kalbime dokundu.
Aşkı, gülüşü, gözyaşını
Şiirlerle öğrendim ben.
İnsan Neyle Yaşar?
Toprağa eğilen elleriyle konuşurdu Pahom,
Güneş doğarken umut, batarken yorgunluk olurdu onun.
Bir avuç toprak yetmezdi gönlüne,
Her karışta biraz daha çoğalırdı arzusu.
Rüzgâr fısıldardı: “Yeter mi?” diye,
O ise ufka bakıp “Biraz daha” derdi.
Ayakları çamur, kalbi ateş içinde,
Doymaz bir düş gibi büyürdü isteği.
Sabahın serinliğiyle başladı koşusu,
Günün sıcağında sınadı nefsi.
Toprak genişledikçe daraldı zamanı,
Her adımda eksildi ömründen sesi.
Akşam çökerken anladı gerçeği,
Ne kadar koşsa da varılmaz sonsuza.
İnsana gereken bir avuç huzurmuş meğer,
Ne eksik, ne fazla… sadece yetecek kadar toprak.
Ve toprağa uzandığında sessizce,
Dünya küçüldü bir mezar boyuna.
Pahon’un hikâyesi rüzgârda kaldı:
İnsan neyle yaşar? Belki de yetinmeyle…
Sessiz Ağıt
Yirmi bahar gördün dünyayı,
Rüzgâr erken aldı seni.
Bir gülüş kaldı hatıralarda,
Bir sızı kaldı içimizde.
Toprak susturdu sesini belki,
Ama kalpler unutmadı seni.
Gökyüzüne bakan her gözde,
Adın hâlâ yaşayan bir dua.
Fethi TAŞ
, bir kitap okuduPuan vermedi·448 syf.·
27 günde okudu
·Okunma: 01 Mart 2026 23:35
·2026 2. kitabı
Reklam