Feyzanur Demir
@Feyza_Dmr
Simsiyah hayatında rengarenk giyinmeyi ve kitap okumayı seven biri 🩷
Mükemmel, çok zarif ve özenle kullanılmış bir dil... İnsana insanlığını sorgulatan, acaba bende bu kadar güzel bir insan mıyım, çevremdekilere bu kadar güzel değer verebiliyor muyum, sevip seviliyor muyum sorularini sorduran muazzam bir eserdi.
Şahsen bir ögretmen adayı olarak bana çok sey sorgulatti ve ögrencilerin benim için ne kadar değerli olacağını gösterdi. Umarım bende gerçekten sevilen, değer gören ve bunlarin karşılığını misliyle verip kazandığı parayi sonuna kadar hak eden bir ögretmen olurum.
O kadar güzel bir ogretmen ve öğrenci ilişkisi vardi ki kitapta hayret ediyordum her hikayede. Hikayelere ayrılması ve hikayelerde ögrencilerin betimlemeleriyle beraber karakterlerini ve hayatlarını bu kadar nazik bir şekilde anlatması resmen ruhumu okşadi. Gerçekten var mı böyle ögretmenler diye sorguladım. Yoksa seneler önce insanlar birbirlerine gerçekten bu kadar saygı duyuyor muydu ? Yani geçmişe özel bir hikayemiydi bu? Bilemiyorum. Ama ögretmenlikle ilgili cok şey öğrendiğim bir kitap oldu.
Kesinlikle okunmasi gereken, hemen bitirilebilecek ve akilda kalacak bir kitaptı.
Reklam
Kitap bence çok fazla bilgi içeriyor. Bahsettiği her konu, kişi ve olayla ilgili dipnotlar yardımıyla yeterli derecede bilgi almamızı sağlıyor. Kapitalizm ve modernizm gibi konular üzerinde durmanın yanında medeniyetler üzerinden de doğu ve batı çatışması adı altında ele alıp eleştiri yazısı tarzındaydı. Genel manada bakılırsa özellikle din üzerinde durduğu için beğenilebilecek bir kitaptır. Lakin kitabin eleştirilecek kısımları vardı. İslam hakkında ciddi bakımdan kendimce hata olarak gördüğüm yorumlara denk geldim ayrıca kitapta çok kısa bir yerde de olsa Nasrettin Hoca hakkında "şık bir fıkra" tabiriyle anlatılan kısım kesinlikle üzerinde durulması ve yine ciddi bir şekilde eleştirel bakış açısıyla incelenmesi gereken bir yerdi. Son olarak çok fazla tekrara düşmesi ve zaten sayfada okuduğumuz kısmın ayrı bir dipnot şeklinde verilmesi bana nedense boşlukları doldurma gibi geldi yani en fazla 150 sayfa sürecek bir kitabın 232 sayfaya tamamlanmasına gerek yoktu gibime geliyor. Son olarak yazar bir çok yerde konuya girip daha sonra kapatmadan es geçmiş yani okuyucu için bir çok yeri havada bırakmıştır en azından benim için. Genel olarak yorum yapacak olursam kitap okunulacak bir kitap olup, bilgi hazinesi geniş bir yazarın eseridir lakin dediğim gibi eleştirel bir bakış açısıyla kesinlikle ele alınmadır.
"Semaver" hikayesinin incelemesiKitap Alıntısı
Puan vermedi
İstanbul’da halıcı bir fabrikada işçi olan Ali annesiyle çok mutlu günler geçirmektedir. Annesi Ali’yi her gün sabah ezanıyla beraber uyandırmaktadır. Ali her sabah semaverin kaynayışına dalar. Odaları kızarmış ekmek kokar genelde. Evleri huzur doludur. Güzel ve sade bir ailedir. Semaver Ali’ye göre evinin huzurudur.
Günler böyle güzel ve huzur dolu geçerde her güzel şeyin bir sonu yok mudur? Tabii ki vardır. O son Ali’nin annesini semaverin başında ölü bulduğu gündür. Bütün saadetinin son bulduğu gündür o gün.
“Ölüm bildiğiniz kadar korkunç değildi. Yalnız biraz soğuktu o kadar.” sözüyle Ali’nin o sıcak saadetinin son bulduğunu görüyoruz öykünün sonunda. Semaver bir daha o evde kaynamamıştır. Huzurda mutlulukta bir daha eskisi gibi olamayacaktır o evde. Öykünün sıcaklığı ölümün soğukluğuyla son bulur aslında.
Hikayenin anlatım tarzı iki dostun sohbet edercesine günlük bir tarzda konuşulma üslubu gibidir. Sıcak ve sadedir. Aslında huzur dolu bir hikaye. Kendinizi Ali’nin yerinde hissediyorsunuz. Anlatım tarzıyla olay örgüsü akıcı ve güzel bir şekilde yazılmıştır. Fazla kitap okumayan birine göre ağır ve sıkıcı gelebilir belki ama gayet sade ve temiz bir üslubu vardır ve bana göre gayet akıcıydı.
Ali normal genç bir delikanlıydı. Annesi ise evde ekmek pişiren, her sabah semaveri yakan bir hanımdı. Huzurlu, güzel bir yuvaları vardı. Zararsız ve güzel insanlardı. Yaşamın en sade ve organik haliyle hayatlarını devam ediyorlardı. Okuyunca bile huzur veren bir sadelik.
Hikaye mutlu sonla bitmedi lakin ölümün çokta korkunç olmadığını gösterdi bize. Yazar konuyu değil yaşantıyı işliyor aslında hikayelerinde. Bize olayları, konuları değil hayatin aslını gösteriyor hikayesinde. Yaşantının içinde kendimizi bulmamızı belki de yaşantımızda hikayeyi