Hatıraların tümü acı verir;bazıları yaşandığı için, bazıları bir daha asla yaşanamayacağı için. Zaman içinde acı duyarak da olsa ölüleri bağışlamayı, karanlığın çöktüğü sancılı vakitlerimi geçmişin hayaletleriyle paylaşmayı öğrendim;sıra kendime gelince duraksıyorum, kabaran öfkemi dindirmeye gücüm yetmiyor.
Kim bilir, belki de cehennem insanın kendini bağışlayamamasıdır.
Akıllı insan, ebedi yurdu için çalışan kimsedir, yolculuğunun belli durakları için çabalayan değil.
Çünkü bu durakların bir sonu vardır, son durak ise kalıcı olan asıl mekan, asıl yurttur.
Öyleyse akıllı insan, eninde sonunda dönüp varacağı yer için gayret eder.