Mavi
@Fezaa_
Doğrunun önünde duramaz olmuş insanoğlu.
Ama kimse kimse için gerçekten üzülemezdi, Bünyamin de unuttu gitti.
Reklam
Küçükken insanın kalbi geniş, sevgisi cömert oluyordu. Ama büyüdükçe artık kimse kimseyi sevmekle uğraşmak istemiyordu.
Kafasındaki en feci cehennem tahayyülü, yaşarken sevemedikleriyle bir arada sonsuzluğa mahkum edilmekti. Böyle bir cehenneme ateş bile gerekmezdi.
Yaşarken herkes birbirinin önündekine saldırır, gırtlağına basardı da ölüye karşı herkes pek bir cömertti. İmam bir daha sordu. "Hakkınızı helal ediyor musunuz?"
"Ediyoruz!"
Hayır, istemiyordu, kimse kendisiyle ilgilenmeye çalışmasın, kimse ona acımasındı. Kısa hayatında anladığı oydu ki bu büyükler en çok acırken gaddarlaşırdı.
Reklam