Luna
@Fidelius
Bir bankta oturur buluyorum kendimi. İnsanlar gelip geçiyor. Geçip gidiyor. Hayat önümden bir nehir gibi akıyor. Ne çok insan var diye düşünüyorum bu şehirde. Ne çok hayat. Ne çok hikaye. Ne çok telaş, korku, umut, endişe, ne çok gelecek ve hiç gelmeyecek ne çok gün, gece...
Reklam
Neyi arıyorsun, neyi bulacaksın? Bulursan yetecek mi, avunacak mısın bulduğunla bir ömür? Şu da olsun başka bir şey istemiyorum yalanına kaç kez inanacaksın? Nasıl olacak da dinecek aramak ve bulmak arzusu?
..
Hepimiz yalancıyız.
Ama işte, tutunuyor insan hayata. Hayat ağır basıyor. Bir süre. Sonra yoruluyorsun. Kim olduğumu sorup durmaktan ölesiye yorgunum.
Hakikat arıyor herkes. Ama kimse bulmak istemiyor. Hakikat, insanın öyle kolay kolay katlanabileceği bir şey mi? Yeryüzünde hiç kimsenin olduğum beni anlayamayacağını bilerek...
Kendime bakıyorum. İçime, dışıma. İçim binlerce kez ayrıldı parçalara, binlerce kez toparlandı yeniden.